ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ἦχος α΄ Τοῦ λίθου σφραγισθέντος

Τοῖς ξίφεσιν ἐτμήθη Σοῦ τὸ σῶμα τὸ ἅγιον, ὑπ᾿ Ἀγαρηνῶν τῶν ἀπίστων, ὦ στερρὲ Ἀναστάσιε· καὶ πλήρης θείας χάριτος δειχθείς, θαυμάσιος ἐγένου τοῖς πιστοῖς· διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς Σοῦ τὴν μνήμην τὴν σεπτὴν ἐν ᾠδαῖς εὐφημοῦμεν· Χαίροις οὖν Νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, χαίροις τὸ ἡμέτερον καύχημα, καὶ χαίροις ὁ τῆς πόλεως Ναυπλίου φρουρός τε ὁ ἔνδοξος.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Νεομάρτυρος

Χαίροις τοῦ Ναυπλίου γόνος λαμπρός, καὶ προστάτης θεῖος Ἀναστάσιε Ἀθλητά· χαίροις ὁ ἀθλήσας, γενναιοτάτῃ γνώμῃ, καὶ στέφος μαρτυρίου, λαβὼν ἀμάραντον.

[my_breadcrumb]

Αυτός ο ευλογημένος ήταν γέννημα και θρέμμα του Ναυπλίου και ζωγράφος επιδέξιος ως προς το επάγγελμα. Αρραβωνιάστηκε εκεί την κόρη ενός χριστιανού και σε λίγες μέρες άκουσε κάποια σφάλματα για την αρραβωνιαστικιά του και την άφησε. Οι συγγενείς της κόρης του έκαναν μαγικά, για να την αγαπήσει και να την πάρει. Έτσι σε λίγο καιρό υπό την επήρεια των μαγικών, έχασε ο νέος τα λογικά του και γυρνούσε από δω κι από κει.

Όταν τον είδαν οι Τούρκοι, έτσι αλλόκοτο, τον έκαναν να αλλαξοπιστήσει. Ο Θεός όμως, τον λυπήθηκε και σε λίγες μέρες του έδωσε την υγεία του. Και ερχόμενος στα συγκαλά του, κατανοεί ότι είναι Τούρκος και ότι φορούσε στο κεφάλι άσπρο σαρίκι. Αμέσως το πετάει στο χώμα και αρχίζει να φωνάζει με δυνατή φωνή και με τόλμη μέσα στο πλήθος των Τούρκων ότι ήταν, είναι και θα είναι για πάντα χριστιανός.

Οι Τούρκοι μόλις είδαν ότι μετάνιωσε, έτρεξαν καταπάνω του και δέρνοντας και σπρώχνοντας τον έφεραν στον κριτή. Ο κριτής επιχειρούσε με διάφορες πλεκτάνες, πότε κολακεύοντας και πότε φοβερίζοντας, να τον κάνει να αρνηθεί τη Χριστιανική πίστη. Αλλά ο Μάρτυρας δεν τα λογάριαζε όλα αυτά και ακλόνητος έλεγε με τόλμη ότι δεν αρνείται τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό, αλλά πιστεύει και τον προσκυνά ως δημιουργό και σωτήρα του, ενώ την πίστη στον Αλλάχ δεν τη χρειάζεται και την αποστρέφεται. Όταν άκουσε αυτά ο κριτής έδωσε εντολή να τον αποκεφαλίσουν.

Αλλά οι Τούρκοι δεν τον άκουσαν και με το που τον έβγαλαν από το κριτήριο όρμησαν πάνω του, όπως παλιά οι Ιουδαίοι στον πρωτομάρτυρα Στέφανο και άλλοι με ξύλα, άλλοι με σπαθιά, άλλοι με μαχαίρια κατατρυπούσαν το κορμί του Μάρτυρα μέχρι που το κατέκοψαν σε μικρά κομμάτια.

Έτσι την 1η Φεβρουαρίου 1655 ο ευλογημένος Αναστάσιος έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου και τώρα ευφραίνεται στον χορό των Μαρτύρων εις δόξα του Τριαδικού Θεού.

Με Βασιλικό διάταγμα της 14ης Νοεμβρίου 1935 καθιερώθηκε η 1η Φεβρουαρίου ως ημέρα ολοκληρωτικής αργίας των καταστημάτων του Ναυπλίου.

Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου πανηγυριζόταν στον ενοριακό Ναό «Γενέσιον της Θεοτόκου» στο Ναύπλιο, όπου υπάρχει ελαιόδεντρο που κατά την παράδοση συνδέεται με την άθληση του Νεομάρτυρος. Την 1η Φεβρουαρίου του 1990 θεμελιώθηκε από τον Μητροπολίτη Αργολίδος Ιάκωβο Β΄ και με τη συνδρομή των Τοπικών Αρχών και του ευσεβούς λαού σύντομα ανεγέρθη περικαλλής Ναός στην παραλιακή οδό Ναυπλίου – Νέας Κίου. Στις 4 Ιουνίου του 1995 συνέπεσε εκείνη τη χρονιά η Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ο Μητροπολίτης Αργολίδος Ιάκωβος Β΄ υπό των Μητροπολιτών Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευσταθίου και Άρτης Ιγνατίου τέλεσε τα εγκαίνια του Ναού.

Έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζεται κατ’ έτος πανηγυρικά εκτός από τη μνήμη τυύ Μάρτυρα και η επέτειος των εγκαινίων του Ναού.

Η μνήμη του Αγίου Αναστασίου εορτάζεται την 1η Φεβρουαρίου και η ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.